جدایی‌ها

مغز شما در زمان جدایی

عشق رمانتیک مسیرهای دوپامین مشابهی را که مواد اعتیادآور فعال می‌کنند، فعال می‌سازد (Aron et al., 2005). زمانی که آن منبع پاداش به طور ناگهانی حذف می‌شود، مغز شما به آرامی سازگار نمی‌شود. این موضوع اعتراض می‌کند. افکار وسواس‌گونه، چک کردن رسانه‌های اجتماعی آن‌ها، پخش مجدد آخرین مکالمه — این‌ها نشانه‌هایی نیستند که نشان دهند مشکلی در شما وجود دارد. آن‌ها علائم یک سیستم پاداش هستند که ورودی اصلی خود را از دست داده و در جستجوی آن است.

Eisenberger و همکاران (2003) نشان دادند که رد اجتماعی قشر سینگولیت قدامی پشتی را فعال می‌کند — همان ناحیه‌ای که در پردازش درد فیزیکی دخیل است. به همین دلیل است که جدایی می‌تواند مانند یک زخم فیزیکی احساس شود. بدن شما وقتی می‌گوید قلبتان درد می‌کند، استعاری نیست. همپوشانی عصبی بین درد اجتماعی و درد فیزیکی واقعی است.

دو طرف

جدایی‌ها بسته به اینکه شما در کدام سمت هستید متفاوت است و هر دو سمت سخت‌تر از آنچه از بیرون به نظر می‌رسد، هستند.

چرا برخی از جدایی‌ها سخت‌تر ضربه می‌زنند

نه همه جدایی‌ها به یک اندازه آسیب می‌زنند. جدایی‌هایی که عمیق‌ترین آثار را به جا می‌گذارند معمولاً ویژگی‌های خاصی را به اشتراک می‌گذارند:

• هیچ توضیحی نیست. ناپدید شدن یا دلایل مبهم ("فقط به فضای بیشتری نیاز دارم") مغز را در یک حلقه حل نشده قرار می‌دهد. اثر زایگارنیک به این معنی است که موقعیت‌های ناتمام بیشتر از موقعیت‌های حل شده انرژی ذهنی مصرف می‌کنند.
• سازگاری بالا، زمان بد. وقتی دو نفر واقعاً با هم سازگارند اما مسائل لجستیکی — فاصله، شغل، مهلت ویزا — باعث پایان رابطه می‌شود، غم ناشی از این آگاهی که هیچ چیز واقعاً بین شما اشتباه نبوده، دوچندان می‌شود.
• خیانت. خیانت تنها رابطه را به پایان نمی‌رساند. بلکه به طور بازگشتی خاطرات خوب را آلوده می‌کند و اعتماد به قضاوت خود را در آینده دشوارتر می‌سازد.
• ناپدید شدن ناگهانی. زمانی که کسی بدون هشدار ارتباط را قطع می‌کند، شریک رها شده در حال پردازش اندوه، سردرگمی و طرد شدن به طور همزمان است - بدون هیچ نقطه داده‌ای برای توضیح اینکه چه اتفاقی افتاده است.

همه می‌گویند زمان درمان می‌کند. آنچه نمی‌گویند این است که زمان صرف شده برای چک کردن اینستاگرام دوست‌دختر یا دوست‌پسر سابق‌تان در نیمه‌شب هیچ چیزی را درمان نمی‌کند. بهبودی بستگی به این دارد که با زمان چه کار می‌کنید و تحقیقات واقعی در مورد اینکه چه چیزی مؤثر است و چه چیزی فقط احساس تولیدی بودن می‌دهد وجود دارد.

1. تأمین را قطع کنید

اگر مغز شما جدایی را مانند ترک مواد مخدر در نظر می‌گیرد، بدترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که به دوز دادن ادامه دهید. هر پیام، هر بررسی رسانه‌های اجتماعی، هر "فقط می‌خواستم ببینم حالش چطور است" مدار جستجوی پاداش را فعال کرده و ساعت بهبودی را بازنشانی می‌کند. Sbarra و همکاران (2012) دریافتند که نظارت مداوم بر فیس‌بوک یک شریک سابق با ناراحتی بیشتر و بهبودی تأخیر یافته مرتبط است. معادل دیجیتال عدم تماس، بی‌رحمی نیست — بلکه تریاژ است.

• گفتگوهای آن‌ها را بی‌صدا کنید یا بایگانی کنید. اگر نیاز دارید، حذف کنید.
• آنها را در شبکه‌های اجتماعی آنفالو یا بی‌صدا کنید. نیازی به مسدود کردن نیست — فقط محرک‌ها را حذف کنید.
• به دوستان مشترک بگویید که به کمی استراحت از به‌روزرسانی‌های مربوط به سابق‌تان نیاز دارید.

2. سوگواری کنید بدون اینکه اجرا کنید

بین پردازش غم و اجرای آن تفاوت وجود دارد. پردازش به معنای اجازه دادن به خود برای احساس کردن فقدان است — گریه کردن، عصبانی بودن، نشستن در سکوت. اجرا به معنای ارسال نقل قول‌های رمزآلود، ساختن روایت‌های رسانه‌های اجتماعی، یا جستجوی تأیید از دوستانی است که به شما می‌گویند چه چیزی را می‌خواهید بشنوید.

اندوه باید اتفاق بیفتد. اما نیازی به تماشاچی ندارد. یک دفترچه، یک درمانگر، یا یک دوست مورد اعتماد تنها برای شما بهتر از پخش دردتان خواهد بود.

3. در برابر چرخش پس از مرگ مقاومت کنید

تفکر مکرر — تکرار اجباری آنچه که اشتباه پیش رفت — احساس مفید بودن می‌کند اما به طور بالینی با ناراحتی و افسردگی طولانی‌مدت مرتبط است (Nolen-Hoeksema, 2000). مغز شما به شما می‌گوید که اگر فقط یک بار دیگر رابطه را تحلیل کنید، پاسخ را خواهید یافت که باعث می‌شود درد متوقف شود. چنین پاسخی وجود ندارد. رابطه به پایان رسید. اینکه چرا مهم‌تر از این نیست که حالا چه باید کرد.

وقتی خودتان را در یک حلقه تکرار می‌بینید: بدن خود را حرکت دهید، محیط خود را تغییر دهید یا با کسی تماس بگیرید. قطع فیزیکی به طور مؤثرتری از تفکر برای خروج از آن، تفکر را متوقف می‌کند.

4. روال خود را بازسازی کنید

یک رابطه زمان، ساختار و هدف را پر می‌کند. وقتی که به پایان می‌رسد، شکاف تنها احساسی نیست — بلکه لجستیکی است. شب‌هایی که با هم شام می‌خوردیم اکنون خالی است. آخر هفته‌هایی که با هم بودیم اکنون بدون برنامه است. غیاب یک خلاء ایجاد می‌کند که تنهایی به سرعت برای پر کردن آن rush می‌کند.

فاصله ساختاری را به عمد پر کنید. نه با حواس‌پرتی، بلکه با فعالیت‌هایی که شما را به دیگران متصل می‌کند، بدن شما را به حرکت در می‌آورد، یا چیزی برای انتظار به شما می‌دهد. هدف فراموش کردن نیست. هدف ساختن زندگی است که حول عدم وجود یک نفر سازماندهی نشده باشد.

5. یک سیاست ارتباطی تعیین کنید

اگر مجبورید با ex خود ارتباط برقرار کنید - تعهدات مشترک، دوستان مشترک، مسائل حل نشده - قوانین را از قبل برای خود تعیین کنید:

• وقتی سینه‌تان تنگ است یا افکارتان در حال دویدن هستند، پیام ارسال نکنید. آن را بنویسید، ۲۴ ساعت صبر کنید، سپس تصمیم بگیرید.
• پیام صادقانه را لغو نکنید. این کار بیشتر از آنکه حل کند، سردرگمی ایجاد می‌کند.
• مسئولیت‌پذیری به معنای «متأسفم برای آسیبی که وارد کردم» است. نه «من یک شخص وحشتناک هستم» — که بار عاطفی را به شخصی که آسیب دیده منتقل می‌کند.
• وضوح یک بار آسیب می‌زند. ابهام بارها آسیب می‌زند. اگر تمام شده است، به وضوح بگویید. سیگنال‌های مختلط رنج را برای هر دوی شما طولانی می‌کند.

چه زمانی آماده‌اید دوباره به قرار ملاقات بروید؟

هیچ جدول زمانی جهانی وجود ندارد. اما سیگنال‌هایی وجود دارد. شما احتمالاً آماده نیستید اگر:

• شما امیدوارید که فرد جدید شما را از فکر کردن به فرد قدیمی بازدارد.
• شما همه را با نامزد قبلی‌تان مقایسه می‌کنید (به صورت مثبت یا منفی)
• ایده یک قرار ملاقات بیشتر شبیه یک الزام است تا یک امکان

شما احتمالاً زمانی آماده‌اید که بتوانید به گذشته‌تان فکر کنید بدون اینکه واکنش استرس فیزیولوژیکی داشته باشید — زمانی که یادآوری کمی آزاردهنده است اما بعدازظهر شما را مختل نمی‌کند. آمادگی به معنای عدم احساس نیست. بلکه توانایی بودن در کنار کسی جدید است بدون اینکه از او به عنوان دارو استفاده کنید.

شکستن الگو

باارزش‌ترین چیزی که یک جدایی می‌تواند به شما بیاموزد این است که در دفعه بعد به دنبال چه چیزی باشید. نه ویژگی‌های ظاهری — قد بلند، شوخ، شغل خوب — بلکه ویژگی‌های ساختاری:

• چگونه آنها با تعارض برخورد کردند؟ آیا آنها درگیر شدند یا کنار کشیدند؟
• آیا احساس امنیت کردید که با آنها صادق باشید، یا خودتان را ویرایش کردید؟
• آیا تلاش‌ها متقابل بود، یا بیشتر بار را شما به دوش می‌کشیدید؟
• آیا این رابطه شما را به نسخه بهتری از خودتان تبدیل کرد یا به فردی مضطرب‌تر؟

اگر همیشه در موقعیت‌های مشابهی قرار می‌گیرید — همیشه کسی که بیشتر اهمیت می‌دهد، همیشه با افرادی که از نظر عاطفی در دسترس نیستند، همیشه با نادیده گرفتن نشانه‌های خطر — الگو در آن‌ها نیست. الگو در معیارهای انتخاب شماست. جدایی واضح‌ترین داده‌ای است که هرگز درباره‌ی آنچه کار نمی‌کند، دریافت خواهید کرد. از آن استفاده کنید.

انتخاب متفاوت

اگر به تاریخچه قرارهای خود به طور صادقانه نگاه کنید، احتمالاً یک الگو وجود دارد. شما شخصی جذاب را می‌بینید، تصمیم می‌گیرید که او را دوست دارید و سپس سه ماه آینده را صرف پیدا کردن دلایلی برای تأیید آن تصمیم اولیه می‌کنید. همه ما این کار را انجام می‌دهیم. مغز در ساختن یک پرونده برای کسی که قبلاً می‌خواهد، بسیار خوب عمل می‌کند و در تشخیص زمانی که شواهد به سمت دیگری اشاره می‌کنند، بسیار بد عمل می‌کند.

یکی از راه‌های شکستن این چرخه این است که از یک سیگنال متفاوت شروع کنید. پلتفرم‌هایی مانند DNA Romance سازگاری شخصیتی را با داده‌های ژنتیکی ترکیب می‌کنند — به‌طور خاص مکمل‌پذیری ژن MHC که تحقیقات (Wedekind et al., 1995) آن را به جذابیت فیزیکی از طریق بو و تنوع سیستم ایمنی مرتبط کرده است. شروع از سازگاری به جای یک عکس فیلتر را تغییر می‌دهد. شما زمان کمتری را صرف مرتب‌سازی افرادی می‌کنید که به نظر درست می‌رسند اما مناسب نیستند و زمان بیشتری را صرف ارتباط با افرادی می‌کنید که سیگنال‌های زیرین آن‌ها با سیگنال‌های شما هم‌راستا است.

این یک تضمین نیست. هیچ الگوریتمی از دل‌شکستگی جلوگیری نمی‌کند. اما شروع از جایی با هماهنگی عمیق‌تر، به رابطه پایه‌ای بهتر از شروع با یک سوایپ و امیدوار بودن به اینکه بقیه درست پیش برود، می‌دهد.