De Validatieval

De Dopamine Kick van de Achtervolging

Je brein is niet gebouwd voor dating-apps. Het is gebouwd voor een wereld waarin gekozen worden door de groep betekende dat je vanavond at en afgewezen worden betekende dat je doodvriesde. Die bedrading werkt nog steeds.

Het geeft niet om je langetermijnvervulling of of jullie beiden dezelfde dingen willen over vijf jaar. Het geeft om status en erbij horen, omdat dat voor het grootste deel van de menselijke geschiedenis hetzelfde was als overleven.

Dus wanneer iemand zich terugtrekt, of je net genoeg aandacht geeft om je hongerig te houden, beoordeelt je brein de situatie niet rustig. Het denkt niet, Oh, ze hebben een vermijdende hechtingsstijl, ik moet verder gaan.

Het verandert daten in een rechtszaal waar jij de beklaagde bent. Het kan je eigenlijk niet schelen of de rechter een goed persoon is; je wilt gewoon het vonnis winnen. Je wilt de persoon die je ervoor laat werken, want als je ze kunt omdraaien, als je de persoon die jou niet wilde ineens jou wilt maken, dat is de ultieme kick.

Het is hetzelfde mechanisme dat gokkasten verslavend maakt. Neurowetenschappelijk onderzoek (Schultz, 1998) toont aan dat dopamine neuronen meer vuren tijdens anticipatie dan tijdens de beloning zelf — en dat onzekere beloningen ongeveer twee keer zoveel dopamine produceren als gegarandeerde. Je hersenen lichten niet op wanneer ze eindelijk terugsturen. Ze lichten op in de uren van het afvragen whether ze dat zullen doen. De onzekerheid is de drug.

Een opmerking hier: dit betekent niet dat de andere persoon je manipuleert. Meestal doen ze dat niet. Ze leven gewoon hun leven, reageren wanneer ze daar zin in hebben, zich er niet van bewust dat hun inconsistentie jouw zenuwstelsel in een roulettetafel heeft veranderd. De intermitterende versterking is meestal per ongeluk. Dat maakt het moeilijker om te herkennen, niet gemakkelijker.

Het voelt als liefde. Het is eigenlijk gewoon validatie.

Intensiteit is een leugenaar

We verwarren angst vaak met chemie.

Als je in de buurt bent van iemand en je hart bonst, je handen zweten, en je het gevoel hebt dat je op een koord loopt... de popcultuur vertelt je dat dat romantiek is. Maar meestal is dat gewoon je zenuwstelsel dat tegen je schreeuwt.

In polyvagaal termen heeft je lichaam twee modi die hier van belang zijn: ventrale vagus (veilig, verbonden, aanwezig) en sympathische activatie (vechten, vluchten, presteren). Vlinders in je buik betekenen meestal dat je in de sympathische modus bent. Je lichaam mobiliseert, niet ontspannen. De persoon die je maag doet draaien, is vaak de persoon die je zenuwstelsel in alarmtoestand heeft gebracht. De persoon die je schouders laat zakken, is degene die je lichaam daadwerkelijk vertrouwt.

De persoon die jou met de meeste intensiteit achtervolgt, is vaak niet degene die jou daadwerkelijk ziet. Zij zijn degene die moeten winnen. Intensiteit duidt meestal op verliefdheid of onzekerheid, niet op het soort langzame compatibiliteit dat daadwerkelijk een hypotheek en drie griepseizoenen overleeft.

Hier is een test die door de ruis heen snijdt:

Terwijl je druk bezig bent met het tellen van punten voor de persoon die je het gevoel geeft 'gewonnen' te zijn, zou je wel eens over de persoon heen kunnen stappen die je gewoon een veilig gevoel geeft.

Hoe het patroon te herkennen

De meeste mensen realiseren zich niet dat ze op zoek zijn naar validatie totdat ze het jaren hebben gedaan. Het patroon verbergt zich achter redelijk klinkende verklaringen: 'Ik hou gewoon van een uitdaging.' 'Ze zijn ingewikkeld maar de moeite waard.' 'De chemie is ongelooflijk.'

Hier is een snelle manier om te controleren wat jou echt drijft:

Als de linkerkolom bekend uitziet, ben je niet kapot. Je draait gewoon op oude bedrading.

Als je bent opgegroeid met liefde die inconsistent was (een ouder die de ene dag warm was en de volgende afstandelijk), heeft je onderbewustzijn geleerd om onvoorspelbaarheid met intimiteit te associëren. Chaos voelt als thuis. De persoon die je angstig maakt voelt juist omdat ze bekend aanvoelt. De persoon die je kalm maakt voelt saai omdat je zenuwstelsel veiligheid nog niet herkent.

Therapeut John Kim zegt het duidelijk: "Je bent niet verveeld. Je bent gereguleerd." De afwezigheid van drama voelt als de afwezigheid van verbinding, maar het is eigenlijk de aanwezigheid van veiligheid. Jouw systeem heeft gewoon nog niet geleerd om het verschil te zien.

Dat is geen levenslange straf. Het is een patroon. En patronen, zodra je ze ziet, verliezen hun kracht.

De Enige Vraag Die Ertoe Doet

Als je wilt stoppen met het doormaken van situaties die intens zijn en snel uitdoven, moet je de instinct om de bevestiging na te jagen, overrulen.

Je moet stoppen met vragen, "Hoeveel houden ze van me?"

Draai het om. Vraag in plaats daarvan: "Wie word ik als ik bij hen ben?"

Dit is de enige maatstaf.

Wanneer je bij hen bent, ben jij de Coole Meisje? De Chill Jongen? Ben je aan het auditeren? Vind je jezelf mentaal je zinnen te bewerken voordat je ze zegt zodat je niet 'te gek' klinkt?

Of vallen je schouders?

De Cirkel Doorbreken: Drie Oefeningen

Het zien van het patroon is de eerste stap. Het onderbreken ervan is de tweede. Dit zijn geen theoretische zaken. Dit zijn dingen die je deze week kunt doen.

De Biologie van Geschiktheid

Hier is het ding met je validatiezoekende brein: het weet niet wat goed voor je is. Het weet wat opwindend is. Dat zijn verschillende dingen.

Maar onder het sociale lawaai (de statusspelletjes, de wie-heeft-eerst-ge-sms't berekeningen, de Instagram-verhaalbewaking) ligt een dieper signaal. En het heeft niets te maken met wie je het hardst laat werken.

Het zit in je DNA. Letterlijk. MHC-genen beïnvloeden aantrekkingskracht via geur en compatibiliteit van het immuunsysteem. Je lichaam heeft een mechanisme om te herkennen "deze persoon past bij mij" dat volledig onder het bewustzijn opereert. Het maakt niet uit hoeveel volgers ze hebben of hoe lang ze hebben gewacht om terug te sms'en.

Het gebruik van iets als DNA-gebaseerde compatibiliteitsmatching gaat niet over het vervangen van romantiek door een spreadsheet. Het gaat erom de sociale ruis te verminderen, zodat je daadwerkelijk het biologische signaal kunt horen. Wanneer je begint vanuit een plek van oprechte compatibiliteit in plaats van sociale prestaties, sla je het deel over waarin je hersenen maanden verspillen met het najagen van validatie van iemand die nooit zou passen.

De Stille Waarheid

Voordat je die tekst verstuurt. Voordat je je zorgen maakt over waarom ze je verhaal hebben bekeken maar niet hebben gereageerd.

Pauze.

Kijk naar wat je eigenlijk achtervolgt. Achtervolg je een partner? Of achtervolg je de opwinding van het bewijzen dat je goed genoeg bent om gekozen te worden?

De juiste persoon laat je niet voelen alsof je een prijs hebt gewonnen. Ze laten je voelen dat je eindelijk kunt stoppen met rennen.

Hoe te herkalibreren

Hernieuwing is geen eenmalige gebeurtenis. Het is een praktijk, en het is vervelend. Je zult jezelf betrappen op het najagen van intensiteit boven vrede en je zult jezelf moeten afvragen: 'Is dit opwinding, of is dit angst die een masker draagt?' Je zult op date gaan met iemand vriendelijk en bijna niets voelen, en je zult daarmee moeten zitten in plaats van naar je telefoon te grijpen om iemand te vinden die je borst strak maakt. Nog een date. Niet voor altijd. Gewoon lang genoeg om te zien of 'saai' eigenlijk is wat veiligheid voelt als je er niet aan gewend bent.

De drempel verschuift langzaam. Vlak begint warm aan te voelen. Elektriserend begint verdacht te lijken. Je zult het niet opmerken als het gebeurt, en dan op een dag besef je dat je niet meer hun reactietijd controleert. Dat is de herkalibratie. Het komt niet van het erover lezen. Het komt van vaak genoeg anders kiezen zodat je lichaam niet meer schokt bij kalmte.

Gerelateerde Lezing

• Dating Vermoeidheid: Waarom je gevoelloos voelt na jaren van swipen
• Ik zag mijn partner op een dating-app: wat nu?
• Ben ik verliefd? Je gevoelens begrijpen
• Navigeren door het uitmaken en je hart helen